Alpine A390 GT

De term "SUV" staat officieel voor "Sports Utility Vehicle". Die term is overduidelijk door een marketing-afdeling bedacht, want technisch gezien zijn SUV en sportiviteit elkaars tegenpolen. Traditionele sportwagens zijn licht en laag, zodat ze een laag zwaartepunt hebben, maximaal presteren en optimaal communiceren met de bestuurder. Bovendien oogt een lage en gestroomlijnde auto dynamisch. Voor een SUV geldt voor al deze zaken het omgekeerde.

Alpine stond dus voor een uitdaging! De vormgevers hebben daarom kosten noch moeite gespaard om de A390 toch een atletische uitstraling te geven. Ze hebben de A390 op grote wielen gezet, waardoor het koetswerk verhoudingsgewijs minder massief oogt. Kleine, venijnig kijkende koplampen zorgen voor een daadkrachtige uitstraling. De daklijn loopt vloeiend af, net als bij de klassieke modellen van Alpine. Houd er rekening mee dat die fraaie daklijn het zicht naar achteren beperkt. Bovendien zijn bij de achterwielen spoilers te vinden die uitsteken en daarom gemakkelijk kunnen beschadigen bij achteruit inparkeren. Uiteraard is de testauto uitgevoerd in de voor Alpine kenmerkende kleur blauw.

Ruimte

In de klassieke modellen van Alpine moet de bestuurder naar binnen kruipen. De bestuurder wandelt de A390 binnen en neemt dan plaats op royaal bemeten kuipstoelen. Die zijn zelfs zo groot, dat personen die kleiner van stuk zijn mopperen over ondersteuning die te hoog of te ver weg zit. Omgekeerd zitten lange mensen juist als gegoten in de A390. De ruimte achterin, op zich al iets bijzonders in een Alpine, is goed.

De vormgevers willen zeker weten dat de inzittenden de A390 als een bijzondere auto ervaren en zijn daarom helemaal losgegaan met de decoratie. De cabine wemelt van de paneeltjes, sierstrips, logo's,bijzondere texturen en uiteenlopende kleuren. Het stuurwiel is ongebruikelijk groot voor een sportieve auto.

Uitrusting

Zowel achter het stuurwiel als op het dashboard zijn grote beeldschermen te vinden. De bestuurder heeft de keuze uit diverse layouts, die steeds op maat zijn gemaakt voor sportief rijden. Denk daarbij aan een G-krachtmeter, rondetijdmeter en zelfs "geautomatiseerde uitdagingen". Bij dit laatste wordt een oefening op een circuit getoond die zo snel mogelijk moet worden uitgevoerd. In plaats van een toerenteller heeft de A390 een "krachtmeter", zodat de bestuurder weet hoeveel vermogen wordt geleverd.

Het is overduidelijk dat Alpine de ontwikkeling van het infotainment-systeem uit handen heeft gegeven aan Google. Het draait op Android Automotive, een speciale versie van Android voor gebruik in de auto. Alpine heeft hier geen eigen vormgeving aan gegeven, zodat het er precies hetzelfde uitziet als op een Android-telefoon of -tablet. Het gebruik van Android heeft als voordeel dat de meeste applicaties van de telefoon ook beschikbaar zijn in de auto. Wie inlogt met een Google-account heeft in de auto toegang tot alle gegevens die daaraan zijn gekoppeld. Een Android-telefoon moet iedere paar jaar worden vervangen, omdat nieuwe software hogere eisen stelt. Dit is heel wat lastiger te realiseren in een auto en daarom is de vraag hoe lang dit blijft functioneren. Wie geen Google-gebruiker is, zal schrikken bij het lezen van de algemene voorwaarden en zich twee keer bedenken alvorens hiervan gebruik te maken.

Voor het audiosysteem werkt Alpine samen met "Devialet". Deze Franse fabrikant specialiseert zich in hifi-systemen die eruitzien als ware kunstwerkjes. Uit een bol of futuristisch ogende druppel haalt het met heel veel nabewerking toch een fraaie klank. Dat Devialet leunt op nabewerken blijkt ook in de auto, want het ene nummer klinkt prachtig, terwijl het andere totaal niet tot zijn recht komt. De bestuurder is daarom welhaast genoodzaakt om de toonregeling regelmatig aan te passen.

Elektrische auto

Zoals eerder aangegeven, stapt Alpine over op elektrische aandrijving. Verbrandingsmotoren zijn niet alleen duurder, maar ook minder krachtig. Het voordeel van een grote auto als de A390 is dat er ruimte is voor een grote accu. Daarom voorziet Alpine in een batterij met een capaciteit van 89 kWh. Veel belangrijker: deze batterij is speciaal gemaakt voor de A390 en kan daarom heel snel heel veel vermogen leveren aan de drie (!) elektromotoren. De voorwielen worden aangedreven door één elektromotor en de achterwielen hebben ieder een eigen elektromotor. Door meer vermogen op de achterwielen over te brengen heeft de A390 het karakter van een klassieke sportwagen en kan dat vermogen exact over het linker- en rechterachterwiel worden verdeeld. Dat voorkomt "wringen" in de bocht en zorgt voor meer grip op hoge snelheden. Het voorkomt ook dat de auto gaat slingeren tijdens accelereren.

En accelereren doet de A390 graag! De hier gereden "GT"-versie (er komt nog een snellere "GTS") levert 400 pk / 660 Nm en omdat dat vermogen vrijwel direct beschikbaar is gaat de A390 GT gretiger van start dan klassieke Alpines met verbrandingsmotoren. Bovendien wordt de vermogensopbouw niet onderbroken door schakelmomenten. De 390 accelereert daarom met een enorm venijn en blijft accelereren tot het asfalt of het lef van de bestuurder op is. Het kunstmatige motorgeluid doet helaas afbreuk aan de beleving. Iemand die in alle bescheidenheid superieur prestaties levert, oogst immers meer bewondering dan een opschepper die hetzelfde presteert. Juist wel leuk is de projectie op het beeldscherm. Tijdens voluit accelereren, of na een druk op de "overboost"-knop op het stuurwiel, verschijnen lijnen op het beeldscherm die in science-fiction films worden getoond wanneer een ruimteschip sneller dan het licht reist.

Uiteraard vergen deze prestaties de nodige energie. Volgens Alpine verbruikt de A390 GT gemiddeld 18.7 kWh / 100 km (actieradius: 557 km). Na een week rijden kwam het testverbruik uit op 19.7 kWh / 100 km ondanks het feit dat voornamelijk kalm is gereden. Wanneer de sportstand namelijk wordt verruild voor de ecomodus is de A390 even comfortabel en tam als een doodgewone gezinsauto. Dan is het goed om te weten dat de gekleurde draaiknoppen op het stuurwiel niet dienen om een turbo-boost te geven of om lachgas in te spuiten. In de A390 dienen deze knoppen om in te stellen hoeveel energie wordt teruggewonnen bij het loslaten van het stroompedaal (met "one pedal drive" in de maximale stand).

Weggedrag

Zoals eerder aangegeven staan "SUV" en "sportwagen" loodrecht tegenover elkaar. Een zware auto is alsnog snel te maken door er heel veel motorvermogen tegenaan te gooien. Een hoge bouw maskeren is echter veel moeilijker. Bovendien is een elektrische auto vanwege de batterij zwaar. Dit wordt deels goedgemaakt door het feit dat het gewicht laag en centraal is geconcentreerd.

Om tot een goed weggedrag te komen kiest Alpine voor een geavanceerd onderstel, in dit geval met hydraulische aanslagdempers. Die missen hun doel niet: op slecht wegdek is de A390 stevig geveerd, maar de scherpe randjes worden effectief weggefilterd. Overhellen doet de A390 niet of nauwelijks. De basis wordt gevormd door banden die speciaal voor de A390 door Michelin zijn ontwikkeld.

Deze combinatie maakt de A390 niet alleen capabel, maar ook communicatief. De A390 is daarom niet alleen snel, maar voelt ook zo. Daarbij is de A390 niet alleen snel in een rechte lijn, maar ook in de bocht. De A390 is in zijn element op hoge snelheid en dat zorgt er weer voor dat sportief rijden veel voldoening geeft. Toch blijft het een vreemde gewaarwording dat zo'n grote en zo'n hoge auto zo snel kan zijn. Het komt bij de A390 immers niet uit de breedte, maar uit de hoogte.

Conclusie

Met de "A390" verbreedt Alpine het aanbod. Door te kiezen voor een elektrisch aangedreven SUV maakt de Franse fabrikant het zichzelf niet makkelijk, want dit concept staat haaks op de kleine en lichte tweezitters van weleer. Daarom is het belangrijk om te weten dat de A390 niet bedoeld is als opvolger van de sportwagens, maar als aanvulling.

Hoe geavanceerd de techniek ook is, de A390 biedt niet de sensatie of het gevoel van een A110. Echter, de A390 laat zien wat er mogelijk is binnen de beperkingen van een SUV onder leiding van de specialisten van Alpine. Voor andere modellen van Alpine gold al dat de snelheid in een rechte lijn niet alles is. Sprintvermogen is belangrijk, maar niet zaligmakend. Dat geldt ook voor de A390: de A390 is snel voor een elektrische auto en heel veel sneller dan een vergelijkbare auto met elektromotor. Toch levert de A390 geen topprestaties. Waar de A390 mee uitblinkt, is het weggedrag. Dankzij een geavanceerd onderstel en een bijzondere opzet met drie elektromotoren benadert de A390 het gevoel van een achterwielaangedreven sportwagen. In vergelijking met soortgelijke auto's van andere merken is de Alpine A390 niet alleen daadkrachtig, maar vooral intenser en vermakelijker.

Alpine laat zien dat een SUV, ondanks de lompe basisvorm, een dynamisch uiterlijk kan hebben. Als bijkomend voordeel is deze Alpine (bijna) even comfortabel en functioneel als iedere andere SUV.