|
Menigeen kiest een Alfa Romeo om het uiterlijk en dat is in het
geval van de Crosswagon niet anders. Sterker nog: dit is
één van die schaarse keren dat de testrijder echt
even onder de indruk is wanneer de testauto in ontvangst wordt
genomen. Dat is allereerst te danken aan het nieuwe front dat
iedere 156 een scherp, modern en tegelijkertijd uiterst stijlvol
voorkomen geeft. De zijkanten zijn voorzien van "schilden"
die in een iets donkerdere tint dan de lak zijn uitgevoerd.
Prachtig! De grote wielen met "all-weather" banden en twee
verchroomde uitlaatpijpen maken het geheel in stijl af.
Zoals gebruikelijk bij Alfa Romeo beperkt het uiterlijk vertoon
zich niet tot het exterieur. Ook de binnenkant van de auto is een
pareltje van Italiaanse vormgeving. Voor de testauto zijn alle
registers opengetrokken met beige leder (makkelijk schoon te maken
na avonturen in bos en duin). Een houten stuurwiel (met bediening
voor het audiosysteem) en ronde klokken in de middenconsole geven
het geheel een sportief cachet. Een digitaal kompas in de
binnenspiegel zorgt voor het broodnodige avontuurlijke tintje.
Gelijkmaker
Als alternatief voor een SUV wint de Crosswagon de eerste ronde
glansrijk. De gelijkmaker komt uit de hoek van de ruimte, want hier
is de zo fraai vormgegeven Crosswagon in het nadeel. Ondanks de
hoogteverstelling van de voorstoelen, raakt het hoofd van een lange
bestuurder bij het over de schouder kijken om van rijbaan te
wisselen steevast de dakrand. Daarbij zouden de voorstoelen extra
steun in de onderrug kunnen gebruiken.
De ruimte achterin is beduidend minder dan die van een SUV. De
beenruimte op de achterbank is beperkt. Om extra bagageruimte te
maken, kan de achterbank eenvoudig worden opgeklapt (hier geen
vernieuwende ruimte of tijdbesparende systemen). Dan ontstaat een
vlakke laadruimte, die echter een behoorlijke tildrempel kent.
Bovendien maakt de onregelmatige vorm de bagageruimte minder
bruikbaar. De mountainbike die voor de foto's was gepland kon
slechts na veel passen, meten, wringen, doorduwen en uiteindelijk
demonteren mee.
Aandrijving
Voor de aandrijving heeft de koper de keuze uit welgeteld
één "variant": een 1.9 liter diesel van het
type JTD. Dit type motor maakt de kleine Alfa 147 tot een levendige
diesel, maar dat karakter is bij de Crosswagon heel anders. Hier is
de JTD een goedmoedige krachtpatser die vrij is van iedere vorm van
agressie. Al bij lage toeren is veel vermogen beschikbaar en dat is
prettig bij terreinrijden of het trekken van een zware aanhanger.
Dankzij het forse koppel van ruim 300 Nm kan de Crosswagon zonder
schakelen in één adem enorme sprints neerzetten.
Eenmaal op de buitenweg blijft de krachtbron bij voorkeur
opnieuw laag in de toeren. Dat maakt de auto stil en zuinig. Had de
Crosswagon ook nog eens een grotere tankinhoud gehad, dan was de
score op technisch gebied 100%. Wel "glijdt" de auto in de
6e versnelling moeiteloos over de snelweg, terwijl de extra
mechaniek van vierwielaandrijving bij andere auto's soms nadelig de
souplesse op kruissnelheid beïnvloed. Net als bij de
Sportwagon is de Crosswagon een echte kilometervreter die
nauwelijks enige sensatie van snelheid geeft; 120 km/u is wandeltempo.
|
Tussenstand
De tussenstand: 1 punt voor de SUV (ruimte) en 2 voor de
Crosswagon (uiterlijk en verbruik). Beide uitdagers onderscheiden
zich van gewone auto's door vierwielaandrijving. Deze techniek
wordt in de praktijk nauwelijks gebruikt voor terreinrijden. Wel
bewijst het systeem zijn nut bij extreme weersomstandigheden zoals
die bijvoorbeeld zijn te vinden in wintersportgebieden.
Alfa Romeo kiest voor permanente vierwielaandrijving, waarbij
een systeem van drie differentiëlen de verhouding tussen voor-
en achterwielaandrijving automatisch aanpast aan de omstandigheden.
Daar is in de dagelijkse praktijk niets van te merken en dat is
misschien wel het mooiste compliment dat de makers kunnen krijgen.
De Crosswagon is getest in (zeer) licht terrein, op lange afstanden
op de snelweg en tijdens bruut bochtenwerk op een afgelegen terrein
(neem een flink terrein, want de draaicirkel is enorm). In alle
gevallen luidt de conclusie dat Alfa Romeo de techniek van
vierwielaandrijving goed onder de knie heeft. De Crosswagon scoort
op gebied van aandrijving niet hoger dan een SUV, maar doet er ook
niet voor onder.
Genadeklap
De genadeklap komt daarom van de veiligheid. Het nadeel van een
SUV is het hoge zwaartepunt, wat van invloed is op de wegligging.
In panieksituaties zal de gemiddelde SUV (er zijn zeker
uitzonderingen op deze regel) sneller op de zijkant of het dak
belanden dan een conventionele lage personenauto. Bovendien is een
SUV zo hoog, dat een gewone personenauto bij een ongeluk ter hoogte
van de ruiten wordt geraakt en daar helpt geen enkel
veiligheidssysteem tegen.
De Crosswagon kent geen van beide nadelen. De auto is 6,5 cm
hoger dan de Sportwagon, maar dat is nauwelijks merkbaar in het
weggedrag. Dat is iets minder strak, wat vooral is te verklaren
door de "all weather" banden met relatief veel rubber en
weinig velg. Menig chauffeur zal de vering van de extra rubber
zelfs in "comfort" vertalen. De toegenomen rijhoogte wordt
merkbaar vertaald in extra overhellen, maar dit effect is gering.
In de bochten is de Crosswagon even levendig en vrijwel even
capabel als iedere andere Alfa Romeo. Dat geeft niet alleen de
zekerheid dat alle wielen ook bij een paniekreactie aan de grond
blijven, maar ook veel rijplezier.
Conclusie
Een vlag op een baggerschuit? Absoluut niet! Dit is misschien
een stoere vierwielaangedreven auto, maar dat maakt de Crosswagon
allerminst tot een baggerschuit. In plaats daarvan leent deze
nieuwste Alfa Romeo zich het ene moment voor woon-werk verkeer om
even later bospaden en buitengebieden op te zoeken voor sport, spel
en vrije tijd.
Daarmee is de Crosswagon een volwaardig alternatief voor de SUV.
In die concurrentiestrijd moet de Alfa Romeo zich op
één punt gewonnen geven en dat is de binnenruimte.
Als het gaat om rijeigenschappen, brandstofverbruik en veiligheid
is de Crosswagon steeds in het voordeel. De vlag is dus wél verdiend.
|